Art is finding its way

This post comes after a very long time. I do hope to fill in the gap of about six years, gradually. Meanwhile, this post is about a recent development observed in the kids, now eight plus years old.

Our six seat rectangular dining table of rub-wood with dark brown colour had a table mat of dull grey. I bought the mat a few years back and I have no memory of why I chose that colour. Even though an architect I have not spent much time decorating own house. Recently while the kids were having a meal, Raman put forth the topic. "Mum, we should change the table cloth. When we go to our friends' houses, all of them have colourful table cloths, only we have this dull grey". The suggestion took me back to my own childhood, when I liked everything colourful and flowery. I can still vividly remember a skirt I chose for myself- that had pink and purple grapes, green leaves and dark green vines, yellow and red flowers all in a dark blue background. I would not choose that now, but I loved it then. I also remember the seed packets I bought, just because the covers showed all exotic flowers with lot of colourful petals. Yes, the age when colours matter.
Due to lock-down resulting from Covid-19 contagion, the shops were not open when Raman suggested this. Last week, they started opening the shops, and I and Ramesh went to choose a table cloth. We had also felt that it was high time we changed the mat. So we selected one with a beautiful mat with light orange colour which has big sunflower prints. The kids were very happy and excited to have it, and they took a long, happy time spreading it, and organizing dishes on it. Then they happily chatted about the many design details they would like to have for our new house which we are in the process of designing. Yes, art and architecture are finding their way to the kids' daily chitchats.

Love our kids unconditionally

ഉപാധികളില്ലാതെ കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹിക്കാം 

കുട്ടികളെ എങ്ങനെയാണ് ഉപാധികളില്ലാതെ പൂർണമായി സ്നേഹിക്കുക എന്നത് ചില അച്ഛനമ്മമാരെയെങ്കിലും കുഴക്കുന്ന പ്രശ്നമാണ്. "കുട്ടി എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്താലും ശിക്ഷിക്കാതെ ഇരിക്കുക എന്നതാണോ സ്നേഹം? അവന്റെ നേട്ടങ്ങളും വിജയങ്ങളും ആഘോഷിക്കലാണോ? മത്സര ഓട്ടത്തിന്റെ ലോകമാണിത്. ഇവിടെ എന്റെ കുട്ടി മാത്രം പിന്നിലായിപ്പോയാൽ അതെനിക്കെങ്ങനെ സഹിക്കാനാവും? അയലത്തെ കുട്ടി കണക്കിന് ഫുൾ മാർക്ക് വാങ്ങുന്നു, എന്റെ ചേട്ടന്റെ മകൾ നൃത്തത്തിൽ സംസ്ഥാനതലത്തിൽ സമ്മാനം വാങ്ങുന്നു, നാത്തൂന്റെ മകൻ ഒൻപതു മാസത്തിൽ പടം വരച്ചു തുടങ്ങി- ഇങ്ങനെ ലോകം പല തരത്തിൽ മുമ്പോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കുട്ടി എവിടെയും എത്തുന്നില്ല എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ, ഞാൻ അവനെ വഴക്കു പറഞ്ഞു പോകുന്നു..അവനെ അടിക്കുന്നു..കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു. അത് തെറ്റാണോ? അങ്ങനെയല്ലാതെ എങ്ങനെയാണ് അവൻ പുരോഗതി നേടുക? വാശിയോടെ ലോകത്തെ സമീപിച്ച് ജീവിത വിജയം നേടുക? അവന്റെ കയ്യക്ഷരവും അവന്റെ ചേച്ചിയുടെ കയ്യക്ഷരവും നോക്കൂ, അവൾ എത്ര ഭംഗിയായി എഴുതുന്നു! അത് പറഞ്ഞ് താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത് നല്ലതല്ല എന്ന് എല്ലാവരും പറയും, പക്ഷെ നല്ല കയ്യക്ഷരമുള്ള ചേച്ചിയെ കുത്തിവരച്ചെഴുതുന്ന അണിയനെക്കാൾ ഞാൻ സ്നേഹിക്കും എന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടാലല്ലേ എന്റെ സ്നേഹം നേടാൻ വേണ്ടി അവൻ നന്നായി എഴുതി തുടങ്ങുകയുള്ളു? ജീവിതത്തിൽ മുമ്പിൽ എത്തിയാലല്ലേ അവൻ സമൂഹത്തിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടൂ? ഒരു പരാജിതനെ ആരും സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് നമുക്കറിയാമല്ലോ..അവനെ വിജയിപ്പിക്കേണ്ടത് നമ്മളല്ലേ.."

ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു പാട് പേർ ഈ ധർമസങ്കടത്തിൽ പെടുന്നവരാണ്. കുട്ടിയെ ലോകം അംഗീകരിക്കണമെങ്കിൽ മാതാപിതാക്കൾ കർശനമായി അവനെ വളർത്തണം എന്ന പഴയ വിശ്വാസത്തിനും, എന്ത് ചെയ്താലും കുട്ടിയെ അംഗീകരിക്കണം, വഴക്കു പറയരുത് എന്ന ആധുനിക പഠനങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഉഴറുന്നവർ. എന്നാൽ പ്രശസ്ത മനഃശ്ശാസ്ത്രജ്ഞയും ശിശു വ്യക്തിത്വവികസന വിദഗ്ധയും ആയ ഡോ. പെനിലോപ്പ് ലീച്ച് (Dr. Penelope Leach) ഈ പ്രശ്നത്തെ ഇങ്ങനെ അപഗ്രഥിക്കുന്നു-

കുട്ടികൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്നതും അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണ് എന്നതും തമ്മിൽ ഒരു വലിയ അന്തരം ഉണ്ട്. അതുപോലെ തന്നെ, ഒരാൾ ചെയ്യന്ന കാര്യത്തിന് നൽകുന്ന അംഗീകാരവും ആ ആളോടുള്ള സ്നേഹവും തമ്മിലും വലിയ വ്യത്യാസം ഉണ്ട്- ഉണ്ടാവണം. ഒരു കുട്ടി ദേഷ്യം പിടിച്ച് വീടിനുള്ളിൽ സാധനങ്ങൾ വലിച്ചെറിയുക, മറ്റു കുട്ടികളെ ഉപദ്രവിക്കുക, ഭക്ഷണം തള്ളിക്കളയുക മുതലായ അനേകം അനുസരണക്കേടുകളും ദുഃശീലങ്ങളും കാണിക്കുന്നത് ഒട്ടും അംഗീകരിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത കാര്യമാണ്. അത് അവൻ മനസ്സിലാക്കണം, അതുപോലെ തന്നെ നല്ല പെരുമാറ്റവും നല്ല സംസാരവും ചിട്ടയായ ജീവിതം, സമയനിഷ്ഠ, സഹജീവികളോട് കരുണ, സ്നേഹം, വൃത്തി മുതലായവ വളരെയധികം അംഗീകരിക്കപ്പെടും എന്നും അവനറിയണം. ഈ തിരിച്ചറിയലുകളാണ് എങ്ങനെ സമൂഹത്തിൽ നല്ല ഒരു വ്യക്തിയാകാം എന്ന് അവനെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്, അത് അവനെ മനസ്സിലാക്കിക്കുന്നത് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കടമയാണ്. എന്ത് ചെയ്യരുത് എന്നതും മാതാപിതാക്കൾ മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കണം.

എന്നാൽ ജീവിതം എന്നത് നിരന്തരമായ ഒരു മത്സര ഓട്ടമാക്കി മാറ്റരുത്. ആദ്യമായി ഭക്ഷണം തനിയെ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് എന്റെ കുഞ്ഞാണോ അയലത്തെ കുഞ്ഞാണോ എന്നത് പോലെയുള്ള മത്സരം തീർത്തും അനാരോഗ്യകരവും അനാവശ്യവുമാണ്. പെൻസിൽ ശരിക്കു പിടിച്ച് വരക്കാനോ എഴുതാനോ തുടങ്ങാൻ ഓരോ കുഞ്ഞിനും ഓരോ പ്രായമുണ്ട്. അതിനു മുമ്പ് അവനെ നിർബന്ധിക്കരുത്. ബന്ധുവിന്റെ കുഞ്ഞ് നേരത്തെ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കാം, എന്നാൽ അതിന്റെ പേരിൽ നിങ്ങൾ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും, നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിന് അത് ആ പ്രായത്തിൽ ചെയ്യാൻ പറ്റണമെന്നില്ല. വെറുതെ നിർബന്ധിക്കുകയും കോപിക്കുകയും താരതമ്യം ചെയ്യുകയും വഴി കുഞ്ഞിനെ നിങ്ങൾ പേടിപ്പിക്കുകയും അസന്തുഷ്ടനാക്കുകയും കാലക്രമേണ ആത്‌മവിശ്വാസം ഇല്ലാത്തവനാക്കുകയും മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളു.

അതെ, ആവശ്യമില്ലാതെ കുട്ടികളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും അവരുടെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടുകയും ചെയ്യുന്നത് കുട്ടികളെ അസന്തുഷ്ടരാക്കും. എന്ന് മാത്രമല്ല, അങ്ങനെ ചെയ്യുകവഴി, എന്ത് പരാജയമാണോ നിങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്, അതേ പരാജയം ആ കുട്ടി നേരിടാൻ ഇടയാക്കുകയും ചെയ്യും. 'നിനക്ക് പറ്റില്ല ' എന്ന് നിരന്തരം അവനോടു പറഞ്ഞാൽ ഒടുവിൽ അവനതു പറ്റില്ല. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും, ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവൻ പരാജയപ്പെടും.

കുട്ടികൾക്ക് മാതാപിതാക്കൾ മാതൃകകളാകണം,സ്നേഹമുള്ള കൂട്ടുകാരാകണം, ഒരിക്കലും കൈവിടാത്ത താങ്ങും തണലുമാകണം, അവരുടെ സ്വന്തവും സ്വതന്ത്രവും അനന്യവും ആയ വ്യക്തിത്വം വികസിപ്പിച്ചെടുക്കാൻ അവർക്കു വേണ്ട സഹായം നല്കുന്നവരാകണം. ഇത്തരം നിരന്തരമായ കൈത്താങ്ങ് ആണ്  ഉപാധികളില്ലാത്ത  സ്നേഹം - അതാണ് കുട്ടിയുടെ സ്വതഃസിദ്ധമായ സ്വഭാവഗുണങ്ങളെ ഊട്ടിയുറപ്പിച്ച് അഭിമാനമുള്ളവനായി അവനെ വളരാൻ ഇടയാക്കുന്നത്.  ശൈശവകാലത്ത് മുതൽ കുട്ടികൾ സ്വയം കാണുന്നതും സ്വയം അളക്കുന്നതും അവരുടെ പ്രതിച്ഛായ അച്ഛനമ്മമാരുടെ കണ്ണുകളിൽ, മുഖത്തെ പുഞ്ചിരിയിൽ കാണുന്നത് വഴിയാണ്. അവനെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിമാനത്തോടെ നിങ്ങൾ പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോൾ ശരിക്കും നിങ്ങൾക്ക് അഭിമാനിക്കാൻ പറ്റുന്നവനായി അവൻ വളരുന്നു.ആത്മവിശ്വാസം, ഏതു പ്രതികൂല സാഹചര്യത്തെയും നേരിടാനുള്ള കഴിവ്, മറ്റുള്ളവരെ ബഹുമാനിക്കാനും അംഗീകരിക്കാനുമുള്ള മനസ്സ്- ഇതെല്ലാം ആശ്രയിച്ചിരുന്നത് അച്ഛനമ്മമാരാൽ എത്ര സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നു , എത്രയധികം അവന്റെ ജന്മവും ജീവിതവും നിങ്ങളെ ആഹ്‌ളാദിപ്പിക്കുന്നതായി അവൻ മനസിലാക്കുന്നു എന്നിവയിലാണ്.

ഉപാധികളില്ലാതെ ഒരു കുട്ടിയെ സ്നേഹിക്കുക എന്നാൽ, അവൻ എന്തൊക്കെ ചെയ്താലും അവനെ സ്നേഹിക്കുകയാണ്- ഇന്ന് രാവിലെ അവൻ പ്ലേറ്റ് എറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ച ആ ചെയ്തിയെ നിങ്ങൾ എത്രയധികം കുറ്റപ്പെടുത്തിയാലും, അത് ആ ചെയ്തിയെ മാത്രമാണ്, അവൻ എന്ന വ്യക്തിയെ അല്ല, അവൻ എത്ര പ്ലേറ്റ് പൊട്ടിച്ചാലും അവനെ നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും എന്ന ഉത്തമബോധ്യം അവനുണ്ടാക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവന് മറ്റുള്ളവരുമായി സ്വയം താരതമ്യം ചെയ്ത് നോക്കാം, അവന്റെ നേട്ടങ്ങളെയും മറ്റുള്ളവരുടെ വിജയങ്ങളെയും താരതമ്യം ചെയ്യാം-ധൈര്യമായി. കാരണം, അവനറിയാം- അവൻ നേടുന്ന ഉയർന്ന മാർക്കോ, കലാപരിപാടിയിലെ വിജയമോ വളരെ നല്ല കാര്യമാണെങ്കിലും, അത് നിങ്ങൾ അവനെ കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കാൻ കാരണമാകുന്നില്ല. അവന്റെ പരാജയങ്ങൾ സങ്കടകരമാണെങ്കിലും അത് നിങ്ങൾക്ക് അവനോടുള്ള സ്നേഹത്തെയോ അവനിലുള്ള വിശ്വാസത്തെയോ തരിമ്പും കുറയ്ക്കില്ല.

ഒരു പരാജിതനെ ആരും സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് നാം ഭയക്കുന്നു. എന്നാൽ നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്, 'ഉറ്റവരുടെ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടും' എന്ന ഭയമാണ് ഒരു പരാജിതനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അതാണ് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പരാജയം. അത് ഒഴിവാക്കാൻ അവന്റെ അച്ഛനമ്മമാർക്കാണ് ഏറ്റവും കഴിയുന്നത്- അവരാണ് വിജയികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

Reading is injurious to health, he says :)

ഞാൻ രാമനെ കുളിപ്പിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ 'ആ ഉ ഔച്ച് ' എന്നൊക്കെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയപ്പോൾ എവിടെയാണ് മുറിവ് എന്ന് നോക്കി. കയ്യിൽ ചെറിയ മുറിവുണ്ട്. കിട്ടിയ അവസരം പാഴാക്കാതെ ഞാൻ ഗുണദോഷം തുടങ്ങി.
ഞാൻ: നീ ആവശ്യമില്ലാതെ മണ്ണിലും പുല്ലിലും കയ്യിട്ടു കാണും, അതാണ് ചൊറിഞ്ഞു പൊട്ടിയത്. നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ മണ്ണെടുത്താൽ കൈ കഴുകണമെന്നു?
രാമൻ: അതല്ലമ്മേ..
ഞാൻ: എന്നാൽ കൂട്ടുകാരെ തല്ലിക്കാനും, അവർ തിരിച്ച പിച്ചിയതായിരിക്കും..നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ വഴക്കിനു പോകരുത് എന്ന്?
രാമൻ: ഇല്ലമ്മേ...
ഞാൻ: എന്നാൽ കത്രികയോ പിന്നോ എടുത്ത് കളിച്ചു കാണും..നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ കൂർത്ത സാധനങ്ങൾ എടുക്കരുത് എന്ന്?
രാമൻ: ഞാനെടുത്തില്ലമ്മേ..
ഞാൻ: എന്തെങ്കിലും പോക്രിത്തരം കാട്ടിക്കാണും , അല്ലാതെ എങ്ങനെ മുറിഞ്ഞു?
രാമൻ (പറയുന്ന കാര്യം ആലോചിക്കുന്നതിന്റെ തീവ്രശ്രദ്ധയിൽ കൂർത്ത മുഖത്തോടെ): അതമ്മേ ... ഞാനില്ലേ.... ഞാൻ ഇന്ന് പഠിക്കാൻ വേണ്ടി ബുക്ക് ബാഗിൽ നിന്ന് എടുക്കുവായിരുന്നു..ബുക്കിന്റെ സൈഡ് ഒക്കെ എത്ര കൂർത്തതാ..അത് കൊണ്ട് കൈ ഉരഞ്ഞു ...എഴുതാൻ തുടങ്ങിയപ്പോ നോട്ടുബുക്കിന്റെ അറ്റം കൊണ്ടു..അതും കൂർത്തതാണ്..
ഞാൻ: ഓ-ഹോ----
രാമൻ: ഞാൻ ഇപ്പോഴും അമ്മയോട് പറയാറില്ലേ എനിക്ക് പഠിക്കേണ്ട പഠിക്കേണ്ട ന്നു..? ഇപ്പോ കണ്ടോ അപകടം?
ഞാൻ:.............

A morning thought

കഴിഞ്ഞ പാളയത്തിന്റെയും ഇത്തവണ പ്രളയമായേക്കാവുന്ന മാലവെള്ളപ്പാച്ചിലിന്റെയും വിഡിയോകൾ കണ്ടു എന്ത് കൊണ്ട് പവാറും പണവുമുള്ള ഭരണാധിപന്മാർ പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങൾ കുറയ്ക്കാൻ പറ്റുന്ന ത്വരിത കര്മപദ്ധതികൾ ചെയ്യുന്നില്ല എന്നും എന്തുകൊണ്ട് ഞാനും ആറാം നില യുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ നിന്ന് താഴെയിറങ്ങി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യുന്നില്ല എന്നും ഭാരിച്ച മനസ്സോടെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് ജനലിലൂടെ പുറത്തു തിമിർത്തു പെയ്യുന്ന മഴയും നോക്കിയിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവധി ദിനത്തിന്റെ ആലസ്യനിദ്രയിൽ നിന്നുണർന്ന് രാമൻ വന്നെന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നത്. ആ അമ്മക്കുട്ടനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു വീണ്ടും പുറത്തേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ ഒരുപാടു അമ്മമാരെ ഓര്മ വന്നു..യുദ്ധങ്ങളിലും പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളിലും രോഗങ്ങളിലും അപകടങ്ങളിലും അകാലത്തിൽ നഷ്ടമാകുന്ന കുരുന്നുകളെ നെഞ്ചിലടക്കി പൂർണ നിസ്സഹായതയിൽ പൊട്ടിക്കരയുന്നവരെ. ഈ നിമിഷത്തിൽ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ഇവനെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത എന്റെ ഈശ്വരനോട് നന്ദിയും, ഇനി ഒരാപത്തുമില്ലാതെ ഇവരെ കാത്തുകൊള്ളണമേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയുമായി മെല്ലെ കണ്ണടച്ചു.

Movies and environmental consciousness

മൃഗയയും പുലിമുരുഗനും പോലെയുള്ള സിനിമകൾ കാണുമ്പോൾ തോന്നുന്നത് സ്വന്തക്കാരെ കൊല്ലുന്ന മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്ന നായകന് പകരം മൃഗങ്ങളുടെ ഹാബിറ്റാറ്റ് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന വന കൈയേറ്റങ്ങൾക്ക് എതിരെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന നായകൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ,  ഹീറോയിസം കണ്ടു ആവേശം കൊള്ളുന്ന പുതുതലമുറക്ക് കിട്ടുന്ന സന്ദേശം കൂടുതൽ കൃത്യവും പ്രയോജനപ്രദവും ആയിരുന്നേനെ.

Life is beautiful-2

OK, so he gave me a Parker pen. He must have sought his dad's help, hence the Parker. And he could not sleep with excitement, so gave it at 12 midnight itself. Kutty gave two roses, which she took from the ones Ramesh had bought.

Raman is the most happy-go-lucky of the lot. He was not bothered about all these, and he slept off.  But in the morning when he saw the gifts that the other two had given, he also wanted to give something. So he brought a small box to me. I was surprised and opened it to find a single earring, one of Kutty's. 'Where is its pair?' I asked. 'It doesn't have a pair, it's single' He said. 'How can an earring come as single?' I asked again. 'Earring? Oh I didn't know it was an earring', he said without slightest botheration and it was so very funny, the way he said it, that we all laughed out hard.

My son and my birthday

മൂന്നു ദിവസം മുമ്പ് രമേശിന്റെ (my husband) ബർത്ഡേ ആയിരുന്നു. അത് കാര്യമായി ആഘോഷിക്കാൻ പറ്റിയില്ല, ഞങ്ങൾ ഇന്നലെ പൂർത്തിയാക്കേണ്ട ഒരു ജോലിയുടെ തിരക്കിൽ ആയിരുന്നു.  നാളെ എന്റെ ബർത്ഡേ ആണ്. കുട്ടികൾ മൂന്നുപേരും (7 വയസ്സുകാർ) ഉത്‍സാഹത്തിൽ ആണ്. ഏറ്റവും ഇളയവൻ ബാലു ആണ് ഏറ്റവും ഉത്സാഹത്തിൽ. ഈ വെക്കേഷന് കുട്ടികൾ വീട്ടിലെ ചെറിയ ജോലികൾ ചെയ്യുന്നുണ്ട്- തുണി അടുക്കി വെക്കുക, മുറി വൃത്തിയാക്കുക മുതലായവ. അതിനു പ്രതിഫലം കൊടുക്കുന്ന അഞ്ചു രൂപ , പത്തു രൂപ ഒക്കെ കുടുക്കയിൽ ഇട്ടു വെക്കുന്നുണ്ട്. വിഷുക്കൈനീട്ടം ബന്ധുക്കൾ തന്നത് കൂട്ടിയാൽ കുടുക്കയിൽ തെറ്റില്ലാത്ത സംഖ്യ ഉണ്ടാകും. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ബാലു വളരെയധികം ജോലി ചെയ്തു. കുറെ തുണികൾ ഒക്കെ മടക്കി വെച്ചു, മുറി അടിച്ചു വാരി. ഞാൻ ഇരുപതു രൂപ വീതം ദിവസവും കൊടുത്തു. ഒരു ദിവസം ബെഡ്ഷീറ്റും മറ്റും അടുക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവനു ഒറ്റക്ക് പറ്റിയില്ല. അവൻ അച്ഛനെ സബ് കോൺട്രാക്ട് വിളിച്ചു. ബെഡ്ഷീറ്റ് മടക്കിക്കൊടുത്തപ്പോൾ അവന്റെ ഇരുപതു രൂപയിൽ നിന്ന് പത്തുരൂപ അച്ഛന് കൊടുത്തു അവൻ. 😀.
എന്നിട്ട് ഇന്ന് ഞാൻ കേൾക്കാതെ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു അമ്മക്ക് ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങാൻ പോകണം എന്ന്. അവന്റെ സ്വന്തം പൈസയിൽ നിന്ന്! അങ്ങനെ അച്ഛനും മോനും പോയി വൈകിട്ട്. എനിക്ക് ഇതറിയാം എന്ന് അവനു അറിയില്ല. ഐസ്ക്രീം തിന്നാൻ പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാണ് പോയത്. തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ കയ്യിൽ പൊതി ഒന്നും കണ്ടില്ല..എവിടെയോ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗിഫ്ട് തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഫോട്ടോ രമേശ് അയച്ചു തന്നു. പക്ഷെ എന്ത് വാങ്ങി എന്നറിയില്ല എനിക്ക്.
നാളെ നോക്കാം... എന്ത് കിട്ടി, എന്തൊക്കെ ഉണ്ടായി എന്ന് നാളെ പറയാം...😇

Life is beautiful

It has been a long time... Many things happened in the last 3-4 years and I will update all that gradually. For now, I shall start with today. April 30th was Ramesh's Birthday, and we did not have much celebrations. We were busy with a presentation we had to deliver yesterday. Tomorrow is my birthday. All three kids (now 7+) are excited. But youngest, Balu, is most excited. The kids help us by doing little chores around the house, and sometimes we pay them Rs.10/- or so, and they keep that in their piggy bank. Balu is most industrious, and he is trying to save up for a tab that he wants to buy. He has added 'Vishu Kaineettam' (the money given by elders on Vishu day, it is part of the festival) also to this amount. But for the previous one week, he had been working real hard, folding clothes, sweeping the floor. He loves doing it, and I allow it as it is vacation now. And I pay him Rs.20/- everyday. (Once he had too many clothes to fold, bed sheets included, so he asked Ramesh to help him. Ramesh folded the bedsheets, and Balu paid himRs.10/-, from the Rs.20/- I gave him! Like a sub contract! We laughed hard when he did that with a naughty smile on his face 😀😀). 

Balu working hard

So yesterday, he approached Ramesh and softly asked (so I would not hear) to help him buy a Birthday gift for me. With his own money. Ramesh agreed.

Choosing gift

So proud!

So today father and son went to get the gift. He doesn't know that I know he was going for that. He said he was going with dad to have an ice cream. His face was so lit up! And came back after a while. I haven't seen the package. He was writing a note also, hidden with his hand and all..
Ok, so tomorrow, I will know.... 😊

Triplets' pet birds

My kids have been asking for a pet for sometime. As we stay in an apartment's sixth floor, we cannot have dogs or cats. We keep promising them that we will have lots of dogs and cats once we move to our own independent house.

Then one day, a few weeks back, on December 10, 2018, I went to the terrace to dry clothes. I found a little lovebird, all frightened and emaciated. I have some experience with pigeons (well, that's a very long story- for another day!), so I brought some water and rice for the bird.

Later I brought him inside in a basket. He was very hungry, and friendly, and came with me happily. Evening when my kids came- well, you should have seen their happiness!! They, especially Raman, sat with the bird, just looking at him and talking to him. We named him Chokkan (First Chakki, thinking it is a she, and then someone told it's male).

We got him a cage, and he happily mingled with us. 

Well, birds are so much like us! That we understood soon enough. See how!

Like all responsible parents, we wanted to find him a partner. And that is how we went to the pet shop, and found just the right Beauty for him. She was a bright yellow lovebird, in a cage with several others, enjoying their company.

At first she was reluctant to come with us, unwilling to give up the attentions of all those suitors, for the inattention of one, as they say. :D However, our Chokkan did attend to her, and he was not one to be rejected. He kept wooing her, and won! ;)

And soon, they were a highly romantic couple! :D

The boy, being more adventurous and more friendly, showed her around the house. They had a taste of the delicacies my kids offered them. 

Then like all other married couples, they also started bickering, little fighting and pouting..

But the fun never dies... And the story goes on...

Pets coming to our lives, again

 ആലപ്പുഴയിലുള്ള എന്റെവീട് വാടകക്ക് കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി അവിടെയുള്ള സാധനങ്ങൾ ഒതുക്കി വെച്ച് കൊണ്ടിരുന്നപ്പോളാണ്  ഒൻപതാം ക്ലാസ്സിലെ ഡയറി കിട്ടിയത്. ഒരു നോട്ടുബുക്ക് ആണ് ഡയറി.  നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നാണ് വിചാരിച്ചിരുന്നത്- ഇല്ല, അച്ഛൻ അത് എപ്പോളോ എടുത്ത് മറ്റു കുറേ ബുക്കുകളോടൊപ്പം സൂക്ഷിച്ചു പെട്ടിയിൽ വെച്ചിരിക്കുന്നു. അതെടുത്തു വെറുതെ കണ്ണോടിച്ചു. പിന്നെ പലപ്പോഴായി മുഴുവൻ വായിച്ചു- 1993 ലെ ഡയറി. എന്തായിരുന്നു ഞാൻ എന്നും എന്തായി മാറി പിന്നീടെന്നും ഓർത്തറിയാൻ കുറച്ചോർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ..

സഹോദരങ്ങളില്ലാത്ത ഒറ്റക്കുട്ടിയായ എനിക്ക് കളിയ്ക്കാൻ കൂട്ടില്ലാതെ വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോഴും, അച്ഛനുമമ്മയും ചെറിയ വഴക്കുകൾ ഇട്ടു പിണങ്ങുമ്പോൾ സങ്കടവും പേടിയും മനസ്സിൽ നിറയുമ്പോഴും, പുറത്തു പറയാനാവാത്ത പ്രണയങ്ങൾ കുളിരരുവി പോലെ ആരോടെങ്കിലുമൊക്കെ തോന്നിയിരുന്നപ്പോഴും വായിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ കാണുന്ന സിനിമകളോ ചെയ്യുന്ന യാത്രകളോ മനസ്സിനെ തൊട്ടും പിടിച്ചുലച്ചും 'എന്നെക്കുറിച്ചു പറയൂ' എന്നാജ്ഞാപിക്കുമ്പോഴും പിന്നെ ഇടക്കിടെ നുറുങ്ങു കഥകളായോ കവിത പോലെയെന്തോ ആയോ സാഹിത്യം വിരല്തുമ്പിലുന്മാദിക്കുമ്പോഴും അതെല്ലാം എഴുതിക്കൂട്ടി എഴുത്തിൽ ആശ്വാസം കണ്ടു ഞാൻ. എല്ലാം പങ്കുവയ്ക്കാൻ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചു കൂട്ടിത്തന്ന സഹയാത്രികനോട് പോലും മനസ്സിൽ തോന്നുന്ന ചില കാര്യങ്ങളെങ്കിലും നേരിട്ട് പറയുന്നതിനേക്കാൾ എഴുതി അറിയിക്കുമ്പോളായിരുന്നു പൂർണമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നതിന്റെ ആത്മസംതൃപ്തി കിട്ടിയിരുന്നത്. അങ്ങനെ കൈവിട്ടു പോകാതെ കൂടെയുള്ള ഇഷ്ടവും ആവശ്യവും ആയിരുന്നു എഴുത്ത്.

ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളത് കൊണ്ടാണ് ആർക്കിടെക്ചർ പഠിക്കാൻ പോയത്. പഠിക്കേണ്ട സമയത്തു വരയ്ക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞമ്മ വഴക്കു പറയുമ്പോൾ ആരും കാണാതെ ഒളിച്ചു പടങ്ങൾ വരച്ചു കൂട്ടിയിരുന്നു. പ്രാണവായു പോലെ പടം വര..എന്നാൽ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിൽ രാത്രികൾ ഉറക്കമിളച്ചു സബ്‌മിഷൻ ഡ്രോയിങ്ങുകൾ ചെയ്യുന്നതിനിടയിലെവിടെയോ ആ ചിത്രകാരിയെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇപ്പൊ കുട്ടികൾ നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ അവർക്കു വേണ്ടി വരച്ചും കളർ ചെയ്തും കൊടുക്കുന്ന പടങ്ങളൊഴിച്ചാൽ മറ്റൊന്നുമില്ല. കൈവിട്ടുപോയ ഒരിഷ്ടം. ആർക്കിടെക്ചർ പഠനവും പ്രൊഫെഷനും കൊണ്ടുത്തന്ന ഇഷ്ടമാണ് യാത്രകൾ. കുട്ടിക്കാലത്തു യാത്രകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ടോ അച്ഛനുമമ്മയും യാത്ര ചെയ്തിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഒറ്റക്കും കൂട്ടായും ധാരാളം ചെയ്യുന്ന യാത്രകൾ- ചില ഇഷ്ടങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ പുതിയ ചിലത് ഉണ്ടായി വരുന്നു.

അങ്ങനെ ഉണ്ടായി വന്ന ഒരിഷ്ടത്തെക്കുറിച്ചാണ് പറയാൻ വന്നത്. മൃഗങ്ങളെയും പക്ഷികളെയും എല്ലാം എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു പൂച്ചയും പിന്നീട് കുറേക്കാലം ഒരു നായയും ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ വഴിയിലെവിടെയെങ്കിലുമൊക്കെ കാണുന്ന മിണ്ടാപ്രാണികൾ വിശന്നോ അവശതയിലോ ആണെങ്കിൽ അവയെ അവിടെ അങ്ങനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോരാൻ ഒരിക്കലും പറ്റിയിട്ടില്ല. അത് മൃഗങ്ങളുടെ കാര്യം. മൃഗങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്, മുറിവേറ്റു കരയുന്ന പട്ടിക്കുട്ടിക്ക് മരുന്ന് വെച്ച് കൊടുക്കാൻ പ്രയാസമില്ല, എന്നാൽ സ്നേഹിക്കാനും സഹായിക്കാനും ചെല്ലുമ്പോൾ  പറന്നകലുന്ന ചില സുഹൃത്തുക്കളുണ്ട്- പക്ഷികൾ. പ്രാവുകളാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആദ്യം വന്ന പക്ഷികൾ.

എറണാകുളം ഡി എച് ഗ്രൗണ്ടിൽ രമേഷുമൊത്തു നടക്കാൻ പോയപ്പോഴാണ് കാർ വരുന്ന വഴിയിൽ കുത്തിയിരിക്കുന്ന പ്രാവിനെ ആദ്യം കണ്ടത്. അതിന്റെ കണ്ണുകൾ പാതിയടഞ്ഞിരുന്നു. വഴി കാണാതെ വിഷമിക്കുന്ന അതിനെ കുറെ കാക്കകൾ കൊത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷികളുമായി ഒരു മുൻപരിചയവും ഇല്ലാത്ത ഞാൻ അമ്പരന്ന്, എന്നാൽ സഹായിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹവുമായി നിൽക്കുമ്പോൾ രമേഷ് അടുത്ത ഐസ്ക്രീം കടയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കാർഡ്ബോർഡ് ബോക്സ് കൊണ്ടുവന്ന് അതിനെ ഉള്ളിലാക്കി. വീട്ടിലെത്തി ഗ്രിൽ ഇട്ട വർക്ക്ഏരിയയിൽ തുറന്നു വിട്ടു. അതിനു കാണാൻ പറ്റാത്തതു കൊണ്ട് അധികം പറക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. രമേഷ് അതിനെ കയ്യിലിരുത്തി സ്പൂണിൽ പാൽ കൊടുത്തു. അത് കുടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! പക്ഷെ മറ്റൊന്നും- അരിയും മറ്റും- തിന്നില്ല. അന്ന് രാത്രി അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു.

അതൊരു അവധിക്കാലം ആയിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഇന്റർനെറ്റ് പരതി ഞാൻ പ്രാവുകളെക്കുറിച്ച് പഠനം തുടങ്ങി. അതിനു പാൽ കൊടുക്കരുത് (പക്ഷികൾ പാൽ കുടിക്കുന്ന ജീവികളല്ല, സസ്തനികൾക്ക് മാത്രമാണ് പാൽ. അത് പക്ഷികൾക്ക് ദഹിക്കില്ല), ധാരാളം വെള്ളം കൊടുക്കണം, അതിന്റെ ഭാരത്തിന്റെ പത്തിലൊന്നു അളവ് ഭക്ഷണം അത് ദിവസം കഴിക്കും, മുതലായ അറിവുകൾ. അതിന്റെ കണ്ണുകളുടെയും മുഖത്തിന്റെയും ലക്ഷണങ്ങൾ ഗൂഗിളിൽ പല രീതിയിൽ അടിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ഒടുവിൽ അതിന്റെ അസുഖം മനസ്സിലായി. അത് അന്ധതയുള്ള പ്രാവല്ല, അതിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുകളിൽ ഒരുതരം വളർച്ച വന്നതാണ്- കാങ്കർ എന്ന് പറയും. അതിനു ചില മരുന്നുകൾ ഉണ്ട്- ആര്യവേപ്പ് തൈലം പോലെ. എന്നാൽ വൈറൽ അണുബാധയായ ഈ അസുഖം രണ്ടാഴ്ച കൊണ്ട് തനിയെ മാറും. ആകെ ചെയ്യാനുള്ളത്- കാത്തിരിക്കുക, അതിനു രണ്ടാഴ്ച ഭക്ഷണം കിട്ടുന്നു എന്നുറപ്പു വരുത്തുക. ഒരു വെറ്റിനറി ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു, അവരും അത് തന്നെ പറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ കാത്തിരുന്നു. അതിനിടയിൽ ഒരു ഓൺലൈൻ പീജിയൻ ലവേഴ്സ് കമ്മ്യൂണിറ്റിയുടെ മെമ്പർ ആയി ഞാൻ- അവർക്ക് നിത്യേന അപ്ഡേറ്റുകൾ കൊടുത്തു- അവരുടെ നിർദേശങ്ങൾ കേട്ടു. അവരും എന്നോടൊപ്പം കാത്തിരുന്നു അതിന്റെ അസുഖം മാറി കാഴ്ച കിട്ടി അത് പറന്നു പോകുന്നത് കാണാൻ. പക്ഷെ അതിനുള്ള ഭാഗ്യം ഉണ്ടായില്ല- കാങ്കർ കണ്ണിലും മുഖത്തും മാത്രമല്ല, ചിറകിലും കാലിലും ഒക്കെ പടർന്നു. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ പക്ഷി പരലോകം പൂകി. പ്രായമായ ശേഷം ആദ്യമായി ഞാൻ അടുത്ത് കാണുന്ന മരണം,

അത് കഴിഞ്ഞ് ഏതാണ്ട് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് കോളേജിലെ ലേഡീസ് റൂമിൽ ടോയ്ലറ്റിനുള്ളിൽ വീണ ഒരു പ്രാവിനെ കാണുന്നത്. ഒരു കാൽ വളഞ്ഞു പോയ അതിനെ തൃശ്ശൂരിൽ നിന്ന് എറണാകുളം വരെ ട്രെയിനിൽ ഒരു കാർഡ് ബോർഡ് ബോക്സിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ എനിക്ക് ധൈര്യം തന്നത് ഒരു സീനിയർ ടീച്ചർ ആയ ഡോ. ബിനുമോളാണ്. അതിനെ വീട്ടിലെത്തിച്ച ശേഷം കഴിഞ്ഞ തവണ ഉണ്ടായ അബദ്ധങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ ആദ്യമേ വെള്ളം കൊടുത്തു, പിന്നെ അരിയും. അത് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, പക്ഷെ പറക്കാനോ നടക്കാനോ പോലും വയ്യാതെ കഷ്ടപ്പെട്ട അതിനെ ഒരു സ്ഥലത്തു ഇരുത്തി, ഞാൻ വീണ്ടും ഇന്റർനെറ്റ് പരതി. എന്റെ സംശയങ്ങൾക്ക് ഫോറത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞ സിന്ത്യ എന്ന ഇംഗ്ലണ്ടുകാരി പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് പ്രാവിന്റെ കാലുകൾ നിവർത്തി അതിനെ നടക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരുതരം പ്ലാസ്റ്റർ ഞാൻ ഇവിടെയുള്ള കടകളിൽ അന്വേഷിച്ചു എങ്കിലും കിട്ടിയില്ല. തുടർന്ന് സിന്ത്യ സ്വന്തം ചെലവിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിന്ന് ആ പ്ലാസ്റ്റർ അയച്ചു തന്നു, അതും രണ്ടു പ്രാവശ്യം! അങ്ങനെ പ്ലാസ്റ്ററിട്ട കാലുമായി നടന്നും അല്പമൊക്കെ പറന്നും കുറേക്കാലം ആ പ്രാവ് ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം കഴിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ അവനും വിട പറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ പുതിയതായി ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ പക്ഷികൾ എന്ന ആ ഇഷ്ടത്തെക്കുറിച്ച് പറയാൻ ഇനിയുമേറെയുണ്ട്..പക്ഷിനിരീക്ഷണ ക്യാമ്പുകളിൽ പോയത്, ഏറെ സുഹൃത്തുക്കളെ അങ്ങനെ കിട്ടിയത്, നഗരങ്ങളിൽ പക്ഷികൾക്കിഷ്ടമാകുന്ന ഇടങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് മനുഷ്യന് എങ്ങനെ ഗുണപ്രദം ആകുമെന്നും അവ എങ്ങനെ രൂപകൽപന നടത്താമെന്നുമുള്ള ഗവേഷണം പോസ്റ്റ് ഗ്രാജുയേഷന്റെ ഭാഗമായി നടത്തിയത്- അങ്ങനെ പലതും. എന്റെ മുക്കുട്ടികൾ (triplets) പിറന്നു ജീവിതത്തിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ കുറെയേറെ ഇഷ്ടങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു.  സമയമില്ലായ്മ, താല്പര്യമില്ലായ്മ അങ്ങനെ പലതു കൊണ്ടും. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ  കളിചിരികളും ആവശ്യങ്ങളും മുൻ‌തൂക്കം നേടിയപ്പോൾ മറ്റുകാര്യങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞു. വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട പൂച്ചകുട്ടിയെയോ പട്ടിക്കുട്ടിയെയോ കണ്ടാൽ അത് എങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചു കൊള്ളും എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞു നടന്നകലാൻ ശീലിച്ചു. പക്ഷെ മുഴുവനായും ആ ഇഷ്ടം എന്നിൽ നിന്ന് പോയിട്ടില്ല എന്ന് മനസ്സിലായത് രണ്ടു മാസം മുമ്പ് എവിടുന്നോ പറന്നു വന്ന് അവശനായി എന്റെ ടെറസിൽ വീണ എ ലവ്ബെർഡിനെ കണ്ടപ്പോളാണ്. ആ കുഞ്ഞു മഞ്ഞക്കിളിയെ ഞാൻ ഒരു ബാസ്കറ്റിൽ എടുത്തു വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. സ്‌കൂളിൽ നിന്ന് വന്ന എന്റെ ഏഴുവയസ്സുള്ള ഉണ്ണികൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് മതി മറന്നു. അത്ഭുതകരമായ രീതിയിൽ മനുഷ്യരോടിണങ്ങിയ ആ കുഞ്ഞു പക്ഷിയെ ഞങ്ങൾ മുറിയിൽ തുറന്നു വിട്ടു. അവൻ പരക്കുകയും വിളിക്കുമ്പോൾ തിരിച്ച് കയ്യിൽ വന്നിരിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ അവനു ഞങ്ങൾ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു, മറ്റൊരു മഞ്ഞ പെൺകിളി. അവരുടെ കൂട്ടുകൂടലും ഇണക്കവും ചെറിയ പിണക്കങ്ങളും വഴക്കുകളുമൊക്കെ ഞങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോഴും രണ്ടുകിളികളും ഞങ്ങളോടൊപ്പം കഴിയുന്നു. ഇടക്ക് കുറെ സമയം മുറിയിൽ പറന്നു നടക്കും. ബാക്കി സമയം കൂട്ടിൽ. പുറത്തു വിടാൻ പറ്റില്ല, അവ അതിജീവിക്കില്ല. കണ്ടിടത്തോളം അവർക്കു പോകാൻ താല്പര്യവും ഇല്ല. ഓമനമൃഗങ്ങളോടും പക്ഷികളോടുമുള്ള എന്റെ ഇഷ്ടവും സ്നേഹവും നഷ്ടമായിട്ടില്ല എന്ന് അവരിലൂടെ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു. പ്രകൃതിയും കിളികളും ആ സ്നേഹവും എന്നെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു എന്നും.